Antonia, Iris ve Simon'dan gelen mektubu belki on kere okumuş ve ezberlemişti. Uçağın monoton gürültüsü ve yolculuğun telâşıyla yorgun zihninin hep aynı kelimelere takılıp kaldığını farkediyordu. ''Simon ve ben seni görmek için can atıyoruz şekerim.'' diye yazıyordu Iris mektubunda.

Simon birkaç yıldan beri görmediği kuzeniydi. Genç kız onun şişman vücudunu, şiş köz kapaklarıni, etli basık burnunu hatırladı. Kurbağa ve güvercinlere büyük bir heyecanla tutkundu. Bu kadar uzun süre ayrılıktan sonra kendisini hatırlayıp düğününe davet etmesi genç kızı oldukça şaşırtmıştı. Fakat şüphesiz bu şaşkınlıkta, Laura teyzenin ölümü de vardı. Ailede herkes onu seyyah teyze diye tanırdı.

Antonio onu tamamiyle hatırlıyamıyordu. Annesinin en büyük ablasıydı, bütün ömrünü Mexica, Pe. ru, Iran, Pasifik adaları gibi Dünyanın en ilginç köşelerini dolaşarak geçirmişti. Genç kız için O, her yıl başında gönderilen enteresan bir pul demekti. Değişik yerlerden kartpostal veya mektuplardan gelen pullar kolleksiyonunu zenginleştirmişti.

Simon mektubunda kendisinin ve Antonio'nun Laura teyzenin varisi olduğunu yazmış ve bu sebeple belki faydalı olur umuduyla Antonio seyyah teyzenin gönderdiği mektuplardan birisini yanına almışti. Sevimli ihtiyarın bunca seyyahatten sonra fazla bir şey bırakmamış olması gerekirdi, ama yine de....
(Giriş)