Biradam parmaklarıyla kapıya tutunmaya çalışıyordu. Aslında ona tam bir insan da denilemezdi. Parmakları bükülmüş birer pençe halini almıştı. Çukura batmış gözleri faltaşı gibi açılmıştı fakat adamın beni görmediğinden emindim. 
Kır saçları kan içindeydi, bir şakağı parça parça olmuştu. O sırada işaret parmağını fark ettim. Bu parmak iyice ezilmiş ve kenik ikinci boğuma kadar parçalanmıştı. Sanki biri bu kemiği toz haline getirmek için uğraşmıştı.
Adamın elleri kapıdan kaydı ve devrilen bir kütük gibi üstüme düştü.
(Arka Kapak)